petarda

1. TOP 10 niebezpiecznych zabaw z dzieciństwa [wideo]

   Kilkanaście lat temu internet w Polsce nie był zbyt spopularyzowany. Posiadanie komputera stacjonarnego, często ze względów finansowych, graniczyło z cudem, a osoby, które telefonowały z „komórki” na mieście lub w autobusie, były w naszych oczach zwykłymi szpanerami. Dzisiaj, ze względu na sentyment, warto przypomnieć sobie, jak wówczas zabijano nudę podczas zabaw, które dostarczały nierzadko ogromnej dawki emocji.

   Doskonale pamiętam podejrzliwe spojrzenie sprzedawczyni, kiedy kupowało się spore ilości saletry potasowej. No cóż, trzeba było udawać twardziela. Potem wystarczyło tylko podprowadzić z domu trochę cukru i zrobić zadymę na wsi lub w mieście. Oczywiście nie chodzi o rękoczyny, ale o – chyba każdemu znane – zasłony dymne.

   Strzelanie z karbidu (acetylenku wapnia) wywoływało zawsze spore emocje. Już sam fakt posiadania jego większych ilości potrafił mocno przyspieszyć bicie serca przed samym strzelaniem. Przypomnijcie sobie, jak wyglądały wtedy głośne kanonady, oglądając filmik.

   Będąc pod wpływem entuzjazmu, który wynikał z zadowolenia po piekielnie głośnym oddaniu strzału z karbidu, planowało się kolejne pirotechniczne eksperymenty przy użyciu wszystkiego, co większe i cięższe. Więcej acetylenku wapnia, większa beczka, głośniejszy huk i tak dalej… Ten, kto nie spełnił swoich marzeń o potężnym i ekstremalnym wystrzale, może go obejrzeć właśnie tutaj.

   Trudno powiedzieć, dlaczego ludzi młodych fascynują różnej maści zabawy z ogniem. Pamiętacie tę manię puszczania palących się samolocików, samochodzików i tym podobnych? Inni wymyślili jeszcze płomienną krzyżówkę krykieta i baseballu. Efekt tego jest mierny. Osoby o słabych nerwach proszone są o zamknięcie oczu na samym początku tego filmu.

   Rzucanie przez ognisko różnych pyłów w czasach dzieciństwa wydawało się czymś pięknym i majestatycznym. Aż korciło, żeby nie samo podsycenie ognia było efektowne, co styl, w jakim rzucano na przykład mąkę wprost w ogniste jęzory paleniska. Można było wówczas przeistoczyć się w mistrza tajemnej i nadprzyrodzonej sztuki walki. Czyżbym słyszał śmiech przed monitorami?

   Była zasłona dymna, był karbid, ale nie możemy zapomnieć o petardach. Jedni je kupowali, a drudzy w tajemnicy przed rodzicami konstruowali w szopach i garażach. Efekty takich prac często przekraczały nasze oczekiwania o szalonej zabawie z dreszczykiem emocji.

   Zabawa, która zajmowała nam często więcej niż kilka godzin, a nawet dni, była bardziej pracą niż rozrywką. Przykład? Wystarczy, że kilku kolegów rozmontowało stare, zniszczone motory i motorynki, a wówczas hałda różnorakich części mogła zostać ponownie wykorzystana do budowy innych, wspaniałych pojazdów. W budowę takich machin bawili się głównie ci, którzy znali się na rzeczy.

   Nie każdy chciał demontować swoją motorynkę. Inni woleli ją tuningować, ulepszać i dopieszczać. Z reguły każdy starał się, aby jego jednośladowy „źrebak” miał większą moc, lepsze przyspieszenie itd. Potem można było tylko popisywać się przed innymi takimi oto niesamowitymi trikami.

   Letnie kuligi były wyjątkowo niebezpieczne. Poza tym do pomocy potrzebny był starszy kolega z prawem jazdy i jakimś samochodem albo jeden odważny znajomy, który podprowadził samochód rodziców. Potem było już tylko szaleństwo i… zgroza.

   Jedni woleli czekać na osłonę nocy, która mogła pomóc w ukryciu swojej tożsamości przed sąsiadami. Inni wykorzystywali niedzielny poranek i w tym czasie szaleli do woli. Wówczas spora część znajomych z naszej ulicy przebywała na mszy w kościele. Tak, wtedy, przez tę jedną godzinę, dzielnica była we władaniu młodych i szalonych drifterów-saneczkarzy.