Gigantyczna kapsuła czasu otwarta po 100 latach
20.01.2011 12:20, aktual.: 14.01.2022 14:12
Zalogowani mogą więcej
Możesz zapisać ten artykuł na później. Znajdziesz go potem na swoim koncie użytkownika
Żyjący w XIX wieku Louis Mantin miał wyjątkową obsesję na punkcie śmiertelności. Powiem więcej, absolutnie nie chciał się pogodzić z tym, że kiedyś umrze.
Żyjący w XIX wieku Louis Mantin miał wyjątkową obsesję na punkcie śmiertelności. Powiem więcej, absolutnie nie chciał się pogodzić z tym, że kiedyś umrze.
Zobacz także
Jak donosi BBC, we francuskim miasteczku Moulins (środkowa Francja, między Paryżem a Lyonem) został otwarty niezwykły dom, który należał do wspomnianego powyżej gentlemana. Taka bowiem była wola zmarłego w 1905 roku Mantina.
Dom miał zostać zamknięty i zaplombowany na 100 lat
i dopiero po upływie tego czasu miano go otworzyć, aby mieszkańcy Moulins mogli się dowiedzieć, jak żył bogaty człowiek przed 100 laty.
Jak łatwo się domyślić, okazało się, że dom nie nadaje się do otwarcia tak po prostu i przeszedł kosztującą 3,5 mln euro renowację, za którą zapłaciły lokalne władze. W rezultacie w miasteczku Moulins stoi obecnie otworem niezwykle unikatowa kapsuła czasu. Być może największa, jaką kiedykolwiek stworzono.
Sama historia pałacu Mantina również jest ciekawa. Otóż człowiek ten pracował jako zwykły urzędnik do 42. roku życia, gdy odziedziczył po swoim ojcu fortunę. Od tego czasu aż do śmierci poświęcił się przyjemnościom, nauce i sztuce. Wtedy też wzniósł w centrum miasteczka swoją rezydencję, którą wypełnił dziełami sztuki, porcelaną, egipskimi reliktami oraz artefaktami z różnych czasów.
Jako bezdzietny kawaler był opętany myślą o śmierci i przemijaniu czasu. To był jego sposób na osiągnięcie nieśmiertelności.
- mówi Maud Leyoudec, asystent kustosza powstałego muzeum.
Wprawdzie świat zapomniał o istnieniu kogoś takiego jak Mantin, ale z pewnością nie mieszkańcy miasta Moulins.
Tutaj każdy czekał na ten dzień, kiedy 100 lat wreszcie przeminie i dom zostanie ponownie otwarty. To niezwykłe, jak długo potrafi przetrwać pamięć zbiorowa związana z jakimś miejscem.
- mówi Isabelle de Chavagnac, potomkini Mantina.
To właśnie ona skłoniła władze do renowacji i otwarcia domu. Wprawdzie przez to rezydencja musiała poczekać jeszcze 5 lat na otwarcie, ale kto by tam liczył...
Źródło: BBC