Powstaje najbardziej zaawansowany android świata. Po co mu emocje i inteligencja trzylatka?

Adam Z1, czyli Pinokio 2.0, będzie umiał rysować, bawić się zabawkami i reagować... emocjami na bodźce. Czy czeka nas przełom, a wkrótce każdy będzie mieć roboprzyjaciela?

Sen o Golemie wciąż trwa. Pomimo że roboty już dzisiaj towarzyszą nam na co dzień (pracują w fabrykach i kopalniach, wspomagają lekarzy na sali operacyjnej, służą w armii), ich obecność nie budzi sensacji, ponieważ te roboty powszechnego użytku nie przypominają kształtem ludzi. Wszelkie próby skonstruowania androida – robota człekokształtnego – spotykają się tymczasem z mieszaniną zainteresowania i lęku.

Roboty obdarzone sztuczną inteligencją dysponują znakomitymi możliwościami, jeśli chodzi o działania logiczne, oparte na ścisłych związkach przyczynowo-skutkowych. Jeśli zaś wziąć pod uwagę praktyczne umiejętności, które większość ludzi wykonuje automatycznie i bezrefleksyjnie (komunikowanie emocji za pomocą mimiki i tonu głosu, rozpoznawanie twarzy), są „głupsze” od przedszkolaka. Dlatego robot wygra z nami w szachy, ale nie zrozumie dowcipu – co w nauce określa się mianem paradoksu Moraveca.

Gdy prace nad Adamem zostaną już ukończone (na razie jego projektanci są wciąż na etapie zbierania funduszy, do których możemy dorzucić się w serwisie Indiegogo), robot będzie umiał zbudować zamek z klocków, narysować coś na iPadzie, odczytywać emocje z twarzy człowieka, prowadzić rozmowę i podejmować decyzje.

Ambicje twórców Adama Z1 robią wrażenie. To zdecydowani technooptymiści. Przekonują, że dzięki badaniom nad rozwojem sztucznej inteligencji za kilkanaście lat humanoidalne roboty będą nam towarzyszyć w domach, szkołach i laboratoriach, a nowocześniejszy odpowiednik Rosie z serialu o Jetsonach stanie się powszechnym lokatorem naszych mieszkań.

Jeśli ten scenariusz się sprawdzi, należy przygotować się na kolejne rewolucje - z przewrotem na rynku pracy na czele.