?Kiedy myślę o cieniach, mgle, przerażających postaciach, o nocy, myślę zarazem o niemieckich mistrzach, którzy często tworzyli podobną atmosferę i kręcili swoje filmy w studiu" - powiedział po premierze reżyser.
Woody Allen zaskakująco pewnie porusza się we mgle cytatów i odniesień do niemieckiego ekspresjonizmu. Ponadto odciska na filmie cień autorstwa. Zaskakująca i satysfakcjonująca mieszanka, którą trzeba zobaczyć.
?Kiedy myślę o cieniach, mgle, przerażających postaciach, o nocy, myślę zarazem o niemieckich mistrzach, którzy często tworzyli podobną atmosferę i kręcili swoje filmy w studiu" - powiedział po premierze reżyser.
Aby w pełni docenić zamysł Allena, jego pomysł na Cienie we mgle należy przybliżyć zjawisko niemieckiego ekspresjonizmu. Reżyserzy, którzy go współtworzyli (R. Wiene, F.Lang, W.F. Murnau) odrzucili naśladownictwo rzeczywistości, pragnąc zastąpić je ekspresją uczuć, kreacją tajemniczych i mrocznych światów. Należy traktować je symbolicznie, gdyż w dużym stopniu odzwierciedlały ówczesne lęki i niepokoje społeczne.
Allen twórczo ten zamysł rozwija. Akcja filmu rozgrywa się w Europie Środkowej między wojnami. Bohaterem jest tchórzliwy urzędnik Kleinman (Woody Allen). Zostaje on wyciągnięty w środku nocy z bezpiecznego mieszkania i wplątany w poszukiwania tajemniczego dusiciela...
*Cienie we mgle *są filmem czarno-białym, twórcy silny nacisk położyli na formę plastyczną dzieła. Kadry są dopracowane, a zawarte w nich cytaty do niemieckich klasyków liczne. Oprócz tego, reżyser zadbał o autorski wymiar filmu. Bohaterem nie jest co prawda znerwicowany nowojorczyk, ale i tak odnajdujemy w nim ?tego" Allena. Wiąże się to naturalnie ze sporym ładunkiem komicznym i świetnymi dialogami. Na planie pojawiła się cała plejada aktorskich gwiazd: Mia Farrow, John Malkovich, Jodie Foster, Kathy Bates, Madonna czy John Cusack. Wszystko to składa się na niezwykły, świadomy obraz, który docenią zarówno wytrawni znawcy filmu, jak i ci, oczekujący po prostu inteligentnej rozrywki.
foto: SPInka
