- PHE, czyli \twpływu, jaki wywierają na zdrowie człowieka i na środowisko \tnaturalne.
- EN, czyli \tmierników związanych z energią i jej wykorzystaniem przy \tprodukcji wykładzin.
- MATLS, czyli \tokreślenia składu surowcowego i tego, czy poszczególne \tskładowe produktu ulegają biodegradacji, a jeśli tak, to w jakim \tstopniu. Jeśli dywan wykonano z ekologicznych surowców, \tokreśla się ich miejsce w rankingu surowców preferowanych \tdo produkcji wykładzin.
- MFG, czyli \tbadanie cyklu produkcyjnego.
- EOL, czyli \tsystem reklamacji wadliwych produktów i określenie sposobu, \tw jaki kończą swój żywot.
System zwie się „Sustainable Carpet Standard”. Jeśli wykładzina pomyślnie przejdzie testy w każdej w 5 powyższych kategorii kryteriów, określa się jej przynależność do jednego z trzech poziomów Systemu: srebrnego, złotego albo platynowego.
Sam system certyfikacji wykładzin jest częścią większego programu, mającego na celu wyłuskanie z niezliczonej liczby produktów, które są dostępne na rynku budowlano – wyposażeniowym, tych, które nie szkodzą środowisku naturalnemu.
Idea tzw. „green building”, czyli zielonego, albo proekologicznego budownictwa nie jest wprawdzie nowością, ale w dobie zagrożenia klimatyczną katastrofą, staje się coraz bardziej popularna. Ba, staje się powoli rozsądnym wymogiem!
I tak samo, jak niegdyś normy z grupy ISO, będące wyznacznikami jakości, zawojowały światową produkcję (stały się modne, m.in. dzięki rosnącej świadomości konsumentów), tak teraz fabryki powinny zainteresować się bliżej systemami podobnymi do opisanego wyżej.
I nie jest to bynajmniej kolejny przejaw „mody na Amerykę”. To przejaw zdrowego rozsądku, troski o naszą planetę i znak, że nadąża się za światowymi trendami.
Źródło: ENN
Foto: FreeDigitalPhotos.net
