Kopimashin tworzy sto kopii jednej piosenki na sekundę. Nikomu nie szkodzi? Bzdura!

Współtwórca The Pirate Bay za pomocą Raspberry Pi stworzył urządzenie o nazwie Kopimashin, które kopiuje 100 utworów tej samej piosenki na sekundę. Tym prostym “eksperymentem” autor chce pokazać, że wytwórnie i artyści nie mają racji mówiąc, że kopiowanie przynosi im straty. Kopia nie ma żadnej wartości.

Zobaczcie - mówi Peter Sunde - moje Raspberry Pi tworzy miliony kopii piosenki, której pojedyncza sztuka kosztuje teoretycznie 1,25 $. Czy jesteście przez to biedniejsi o miliony dolarów? Czy ubyło wam przez to dziesięć milionów klientów? Nie! Współtwórca The Pirate Bay uważa, że jego projekt obala logikę wydawców i chce swój eksperyment pokazywać na różnych wystawach. Pewnie zachwytom nie będzie końca, wspaniały performance.

Nie on pierwszy wpadł na podobny pomysł. W Polsce mieliśmy już “Stratę Kazika”, czyli stronę, która uderzała po kieszeni Kazika Staszewskiego. “Uderzała”, bo jej założyciele i liczni fani uważają przecież, że słuchanie skopiowanej piosenki to nie to samo, co kradzież fizycznego nośnika ze sklepu.

Wystarczy, że doliczysz swoją kopię dowolnej płyty do generowanych przez nas strat – nikt też nie powiedział, że musimy być zawzięci tylko na Kazika. Cenę jednej płyty domyślnie szacujemy na 30 zł. Zdajemy sobie sprawę, że płyty czasem bywają droższe – w takim przypadku strata ponoszona przez artystów będzie oczywiście również odpowiednio większa, niż by na to wskazywały nasze szacunki.

W sumie powstało już 20 810 377 kopii. Haha, ale ten Kazik jest głupi, myśli, że gdyby nie piractwo, to kupilibyśmy 20 810 377 kopii. A tak to przecież nie działa - uważają zapewne uczestnicy akcji.

Jest to wszystko bardzo naiwne. Owszem, artysta nie traci nie na tym, że Sunde stworzył komputer, który skopiował jego utwór milion razy. Doskonale wiemy, że problemem nie jest to, że kopie powstają. Chodzi o to, że ktoś z nich korzysta. Zamiast z oryginalnej wersji.

Naprawdę trudno uwierzyć mi w to, że ten absurdalny argument wciąż jest przywoływany. “Przecież nie jest powiedziane, że gdybym nie ściągnął, to obejrzałbym/kupiłbym/posłuchałbym/przeczytałbym oryginał”. Nie zmienia to jednak faktu, że dla wielu jest to alternatywa. Jeśli mają do wyboru coś za darmo, a coś, za co trzeba zapłacić, skorzystają z bezpłatnej opcji. Nawet jeśli nie będzie legalna. I to jest problem.

Nikt nie zapłaciłby za noc w hotelu tłumacząc się, że gdyby nie udostępnienie łóżka, to on by nad morze nie przyjechał, więc nie zarobiliby lokalni sprzedawcy. A przecież hotel i tak nic nie traci, bo akurat nie mieli klienta na tę noc. Poza tym łóżko było niewygodne, więc nawet lepiej, że “przetestował” i nie naciął się na Janusza hotelarstwa, który nie wie, jak powinno traktować się klientów!

W przypadku “cyfrowych treści” nikt oporów jednak nie ma i piraci na potęgę. Przepraszam, “kopiuje”.

Z jednej strony twórcy takich akcji jak Kopimashin czy “Strata Kazika” łapią za słówka swoich przeciwników, ale z drugiej strony sami używają niedoskonałej logiki. Przecież to nie przypadek, że wielu skruszonych piratów przerzuciło się na streamingowe, tanie usługi takie jak Spotify czy Netflix. Mogliby dalej korzystać z pirackich wersji, bo przecież kopia nie ma wartości, więc nie da się na niej stracić. A jednak wolą chociaż minimalnie wesprzeć twórców.

Nie rozumiem zachwytów nad Kopimashin, bo dzieło współtwórcy The Pirate Bay cofa dyskusje o jakieś dwadzieścia lat. Zgoda, nadal istnieją artyści i wytwórnie, które nie rozumieją współczesnego rynku, ale większość dostosowuje się do realiów. Kiedy więc w dobie streamingu, naprawdę opłacalnych abonamentów, ktoś wyskakuje z prostackim hasłem “kopia nie ma wartości”, robi z siebie głupka. Szuka poklasku. Szkoda, że wciąż nie brakuje osób, które go popierają. To chyba idealny dowód na to, że piractwo ciągle jest sporym problemem i logiki “mnie się należy” połączonej z “nie robię nikomu krzywdy” prędko się nie wyprze. Szkoda.