Nadchodzi bioniczny człowiek

Samodzielnie chodzi i oddycha, a jego sztuczne serce pompuje syntetyczną krew.  Rex, pierwszy tak kompletny bioniczny człowiek, to technologiczna nadzieja współczesnej medycyny.

Rex chodzi i oddycha jak my wszyscy, ma twarz przeciętnego trzydziestolatka-okularnika, a do tego wszystkie wnętrzności na wierzchu, niczym paryskie Centre Pompidou. Nie jest bowiem zwyczajnym obywatelem – Rex to pierwszy tak kompleksowy bioniczny człowiek, zbudowany całkowicie ze sztucznych części ciała.

Dziś ręka Meyera należy do największych osiągnięć inżynierii bionicznej. W takie kończyny górne jest również wyposażony Rex. Jego nogi z kolei to wynalazek Hugh Herra – inżyniera z MIT, który sam posługuje się takimi po utracie własnych nóg w wypadku. Egzoszkielet podtrzymuje całą sylwetkę. Ruchy Rexa nie są jeszcze do końca płynne – porusza się na razie dość niepewnie.

Twarz Rexa nie porusza się, ale to nie znaczy, że nie można nawiązać z nim kontaktu. Zastosowano u niego implant siatkówkowy z kamerą, który odtwarza częściowo funkcje widzenia (już dzisiaj takie rozwiązania pomagają niektórym pacjentom – aparat Argus II jest stosowany w okulistyce w USA i co roku korzysta z niego ok. 4 tys. osób).

Rex potrafi rozpoznawać w ograniczonym zakresie ludzką mowę, a nawet zaangażować się w prostą wymianę zdań dzięki programowi typu chatbot, zbliżonemu do Siri. Choć na pierwszy rzut oka Rex jest całkiem dorosłym osobnikiem (jego twarz wzorowano na rysach Bertolta Meyera – co ciekawe, nie był zachwycony swoim syntetycznym „bratem”), to sztuczna inteligencja, w którą jest wyposażony, jest na poziomie trzynastolatka.

Ponieważ inżynieria bioniczna służy przede wszystkim pomocy żywym ludziom, możemy spodziewać się, że laboratoria będą rozwijać poszczególne syntetyczne organy, a nie kompletne organizmy. Jednak kto wie, być może ktoś postanowi przywrócić do życia mit o Golemie i Rexowie będą przechadzać się wśród nas.