W 1883 roku doszło do jednej z największych współczesnych katastrof naturalnych – potężna erupcja wulkanu, który wybuchł na wyspie Krakatau, zmiotła z powierzchni naszej planety większą część tego lądu, spowodowała śmierć około 40 tysięcy ludzi (to ostrożny szacunek, ponieważ nikt tak naprawdę nie wie, ile osób wówczas zginęło), wywołała wysokie na kilkadziesiąt metrów tsunami i zmieniła na kilka lat kolor widzianej z Ziemi powierzchni Słońca i Księżyca.
Wulkan nie wybuchł nagle. Jego aktywność wzrastała równolegle do coraz częstszych wstrząsów sejsmicznych. Apogeum aktywności i jednocześnie dzień apokalipsy przypadły na 27.08.1883 r.
Ludzkość nie miała do tej pory okazji oglądać i słyszeć (nawet w odległości kilku tysięcy kilometrów!) tak widowiskowej erupcji. A mieszkańcy terenów, w które uderzyły tsunami nie mieli szans na ucieczkę – nie istniały jeszcze żadne systemy wczesnego ostrzegania, podobne dzisiejszym. (Choć, biorąc pod uwagę tragedię z grudnia 2005 roku, systemy owe działają tylko wówczas, gdy wskazaniami urządzeń i raportami wynikowymi zainteresuje się ktoś kompetentny.)
Z Krakatau zostały tylko 3 wysepki. Z czego jedna z wulkanem, którego stożek „przyrastał” rocznie o kilka metrów, osiągnąwszy w czasie obecnym wysokość dawnego wulkanu z Krakatau.
Ponoć historia lubi powtórki. Jeśli i tym razem doszłoby do równie potężnej erupcji, to mieszkańcy okolicznych terenów (tych dalszych również) mają murowane: tsunami, chmury popiołów, trujące gazy. A wszyscy mieszkańcy naszej planety: ogólnoglobalne zanieczyszczenie powietrza i zmiany jego składu oraz przejrzystości. Biorąc poprawkę na i tak już mocno zdegradowane środowisko naturalne, mogłoby dojść do klimatycznego impasu. Miejmy tylko nadzieję, że nie zawiodą wówczas systemy informacyjno – ostrzegawcze, by przy okazji ewentualnej powtórki z Krakatau nie było też „repety” tsunami bożonarodzeniowego z 2005 roku.
