Syndrom paryski

Nie myślcie, że Paryż to li jedynie romantyzm i miłe chwile. Inicjatywa pewnej kobiety, o której niedawno pisała Sabina wydaje się równie szalona, co dolegliwość męcząca niektórych turystów zwiedzających tę piękną stolicę. Syndrom paryski, jak jest zwana ta przypadłość polega na starciu się zbyt wygórowanych oczekiwań z rzeczywistością. Codzienne życie paryżan jakie widzą turyści, nie odpowiada obrazowi pokazywanemu w mediach, które powielając, jak się okazuje szkodliwe stereotypy,  przedstawiają francuską stolicę jako raj na ziemi.

Poza pięknie wystylizowanymi ludźmi, po ulicach chodzą również źle ubrani, a i często można spotkać bezdomnych. Śmieci to również nie tak rzadki widok, zwłaszcza gdy zastrajkują - a dzieje się to wszak często - służby porządkowe. Zastanawiam się czy to konkretne cechy osobowościowe wpływają na powstawanie syndromu paryskiego, czy może trzeba przyjrzeć się programom i reklamom, które puszczane są w japońskiej telewizji…

Na stan chorobowy może wpływać również przesadna ekscytacja związana z przyjazdem do wymarzonego miejsca, a następnie przeżywany szok kulturowy. Upragniona wizja zakłada, że Paryżanie będą mili, kulturalni i przyjaźni. Natomiast prawda okazuje się często bolesna – złośliwe uśmiechy Francuzów, których bawi nieudolna próba mówienia po francusku, może niejednego młodego człowieka mocno zawstydzić. Japończycy mogą obcesowość i niewyszukany humor potraktować jako próbę obrazy.

Najczęstsze dolegliwości, które mogą wystąpić już pierwszego dnia pobytu w Paryżu to: duszności, przyspieszone tętno, obniżony nastrój i zwiększona płaczliwość. Depresja i  halucynacje dotykają około 100-200 ludzi rocznie, w większości zapadają na tę chorobę turyści japońscy. U 1/3 osób dotkniętych tą dolegliwością objawy mijają po kilku dniach.

foto: wikipedia.org