Zajmuje 15 proc. całego globu. Co skrywa wnętrze Księżyca?

Liczne debaty dotyczące budowy wnętrza Księżyca znalazły swój finał po publikacji wyników najnowszego badania kierowanego przez Arthura Briauda z Francuskiego Narodowego Centrum Badań Naukowych. Jak podaje portal Science Alert, naukowcy wykazali, że księżycowy rdzeń jest stałą kulą o gęstości porównywalnej z żelazem. Odkrycie pozwala lepiej zrozumieć przeszłość naturalnego satelity Ziemi oraz samego Układu Słonecznego.

Aby rozstrzygnąć tę kwestię, zespół przeanalizował dane z licznych misji kosmicznych i pomiarów laserowych prowadzonych w kierunku Księżyca. Analizowano nie tylko deformacje powierzchni na skutek grawitacji Ziemi, ale także niewielkie wahania odległości oraz gęstość Księżyca. Dzięki zastosowaniu zaawansowanych modeli porównujących różne konfiguracje jądra, naukowcy mogli dobrać tę, która najbardziej odpowiada obserwowanym danym.

Przeprowadzone symulacje porównywały potencjalne modele jądra. Pozwoliło to wybrać ten, który był najbardziej zbliżony do rzeczywistych obserwacji. Zespół badawczy potwierdził, że pod grubą warstwą płaszcza Księżyca znajduje się stały rdzeń o gęstości sięgającej ok. 7 822 kg/m³.

Wyniki wskazują na istnienie złożonej budowy, z płynną zewnętrzną warstwą otaczającą stały środek. Płynna część jądra Księżyca ma promień ok. 362 km, a stały rdzeń ok. 258 km, co stanowi prawie 15 proc. promienia całego globu. Zjawiska zachodzące wewnątrz, jak zanurzanie się gęstych materiałów i przemieszczanie lekkich ku górze, wpływają na ukształtowanie wulkanicznych obszarów na powierzchni.

Podobne przypuszczenia pojawiły się już w 2011 r., gdy zespół NASA pod kierunkiem Renee Weber korzystał z sejsmologicznych odczytów misji Apollo. Wówczas sugerowano promień stałego rdzenia na poziomie 240 km i gęstość ok. 8 000 kg/m³. Nowe badania potwierdzają te szacunki, sugerując znaczne podobieństwa pomiędzy strukturą wnętrza Księżyca i Ziemi.

Odkrycia naukowców pozwalają lepiej zrozumieć, dlaczego przed miliardami lat Księżyc posiadał silne pole magnetyczne, które osłabło ok. 3,2 mld lat temu. Procesy zachodzące w rdzeniu i płynnej otoczce są powiązane z generowaniem magnetyzmu, co rzuca światło na ewolucję satelity naszej planety.