Ołów, ścieki i tony odchodów. Mieszkańcy polegają na tej rzece

Tarum, najdłuższa rzeka Jawy (297 km), jest kluczowym źródłem wody dla regionu. Mimo to mieszkańcy piją, piorą i kąpią się w cieku, który przypomina ściek. Zapach tworzą gnijące odpady zmieszane z chemikaliami, a poziom skażenia rośnie w dół rzeki.

Źródła zanieczyszczeń są liczne. Departament Środowiska Jawy Zachodniej szacuje, że do Tarum trafia dziennie 35,5 t ludzkich i 65 t zwierzęcych odchodów. W 2013 r. próbki wskazały bakterie coli na poziomie 5 tys. razy ponad normę.

Stężenie ołowiu w wodzie przewyższa normę amerykańskiej EPA dla wody pitnej ponad 1 tys. razy. Podwyższone są też poziomy aluminium, żelaza i manganu. Woda używana jest następnie do nawadniania upraw ryżu w okolicznych wsiach.

Jak podaje "The Guardian", wzdłuż Tarum działa ponad 2 tys. zakładów, z czego ok. 90 proc. nie utylizuje odpadów zgodnie z normami. Co roku do rzeki trafia ok. 34 tys. ton nieoczyszczonych ścieków tekstylnych zawierających metale ciężkie, w tym ołów i rtęć.

Mieszkańcy często nie mają systemu odbioru odpadów. Śmieci są palone lub wyrzucane do rzeki, a nadmiar pestycydów z pól spływa do wód. To dodatkowo obciąża ekosystem i zwiększa ryzyko dla zdrowia publicznego.

Skutki są poważne: wysypki, zapalenia skóry i problemy jelitowe. Lekarze wskazują także na niewydolność nerek, przewlekłe zapalenie oskrzeli i choroby sercowo-naczyniowe. U noworodków rośnie odsetek opóźnień psychoruchowych i przypadków nowotworów.

Władze prowadzą inicjatywę Citarum Harum. W ubiegłym roku usunięto 3,2 tys. ton odpadów z powierzchni rzeki. Jednak nielegalne zrzuty przemysłowe pozostają poza skuteczną kontrolą, a skażenie wciąż narasta.

Eksperci cytowani przez media podkreślają, że bez ograniczenia zrzutów z przemysłu i rolnictwa sprzątanie nie przerwie spirali degradacji. Tarum nadal zasila domy i pola, więc skala ryzyka zdrowotnego pozostaje wysoka.