Według założeń, złożona z paneli stacja kosmiczna ma mieć początkowo moc 1 megawata. Wydajność elektrowni ma stopniowo wzrastać, osiągając w 2049 roku przepustowość 1 gigawata (odpowiada to poziomowi elektrowni jądrowych).
Data nie jest przypadkowa. Jak przypomina serwis South China Morning Post, wtedy Chińska Republika Ludowa będzie obchodzić swoje 100-lecie (została proklamowana przez Mao Zedonga 1 października 1949 roku).
Energia o każdej porze dnia
Energia gromadzona w stacji byłaby przesyłana na naszą planetę, a następnie odbierana przez wydajne, naziemne farmy fotowoltaiczne. Kosmiczna elektrownia ma pracować bez przerwy – 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Jeśli plan się powiedzie, znikną obecne ograniczenia w fotowoltaice, gdyż panele słoneczne mogłyby pozyskiwać energię o każdej porze dnia.
Umieszczenie farmy słonecznej na orbicie eliminuje również problem pogody, która na Ziemi może wpływać na wydajność ogniw. Projekt Pekinu jest ambitny, ale wpisuje się doskonale w założenia, według których Chiny osiągnęłyby neutralność węglową do 2060 roku.
Nie tylko Chiny
Nad podobnym projektem pracują również badacze z Kalifornijskiego Instytutu Technicznego (Caltech). Uczeni zamierzają wysłać w kosmos miniaturowy prototyp swojej elektrowni słonecznej już za dwa lata. Na stronie Caltech pojawił się komunikat, w którym tak opisano rozwijany projekt:
Zbieranie energii słonecznej w kosmosie i przesyłanie jej bezprzewodowo na Ziemię za pomocą mikrofal umożliwia dostęp do energii naziemnej, na którą nie ma wpływu pogoda ani pora dnia. Energia słoneczna może być tym samym stale dostępna w dowolnym miejscu na Ziemi.
Projektem Caltech jest zainteresowany miliarder Donald Bren. Osiem lat temu przekazał on uczelni wsparcie w wysokości 100 mln dolarów.
