Nóż Böker Plus ME 109 Damast. Wyjątkowy folder z wraku Messerschmitta

Folder Böker Plus ME 109 Damast to ciekawa propozycja dla wielbicieli historii i lotnictwa. Już sam kształt zamkniętego noża przywołuje wiele nawiązań do jednego z najsłynniejszych samolotów myśliwskich drugiej wojny światowej – niemieckiego myśliwca Me 109, wyprodukowanego w różnych wersjach w ponad 30 tys. egzemplarzy.

Böker Plus ME 109 Damast ma okładziny z włókna węglowego, utrzymane w kolorystyce (określanej przez producenta mianem Toxic Storm) nawiązującej do żółtych elementów, jakie malowano na niemieckich samolotach.

Wystająca część głowni z otworem, służącym do otwierania noża również nie została ukształtowana przypadkowo – jej kształt to nawiązanie do wyglądu kabiny słynnego myśliwca.

Kolejnym nawiązaniem – tym razem, według producenta – do podwozia Me 109, jest wystający z drugiej strony fliper. To metalowa wypustka, pozwalająca na szybkie otwarcie noża po jej naciśnięciu, połączonym z rotacją nadgarstka.

Gdy już otworzymy 87-mm głownię, na jej górnej części zobaczymy zbrocze, ukształtowane na wzór kanałów na górnej części osłony silnika Me 109, gdzie umieszczone były karabiny maszynowe.

Nie tylko forma nawiązuje do niemieckiego samolotu. Głownia Böker Plus ME 109 Damast jest bowiem wykonana z damastu – materiału składającego się z wielu skutych w jedną całość warstw stali.

W tym przypadku jest ich 80, a materiał użyty do wytworzenia tego elementu pochodzi z opancerzenia kabiny Messeschmitta i elementów wału korbowego.

Szkielet folderu został wykonany z tytanu. Tytanowy jest także frame lock – rodzaj zapadki, która po otwarciu głowni blokuje ją, chroniąc przed przypadkowym złożeniem. Sporo wiadomo także na temat konkretnego samolotu, z którego pozyskano materiały do budowy noża.

Surowce użyte do wykonania główni folderu Böker Plus ME 109 Damast pochodzą z egzemplarza Me 109, zestrzelonego podczas bitwy o Anglię, późnym latem 1940 roku. Niemiecka maszyna została zestrzelona przez brytyjski myśliwiec Supermarine Spitfire i spadła na ziemię w okolicy wioski Ashford w hrabstwie Kent, około 60 km na południowy wschód od Londynu.